Stoute Bekentenis: De Verleidelijke Keuze van Madame de Breuille

In de schemerige salon van het Solinon-kasteel hangt de lucht zwaar van kaarsvet en spanning. Deuren op slot, alleen wij tweeën, Rocque de Laderclos en ik, Marie-Soulange de Breuille. Zijn ogen boren zich in de mijne. ‘Kies: Æmilia of jij?’ Mijn hart bonst wild, keel droog. Vingers trillen op mijn jurk. De weduwe-vrijheid tintelt nog vers. Zijn adem raakt mijn hals, warm, urgent. Ik fluister: ‘Ik.’ Zijn hand grijpt mijn pols, polsslag hamert tegen zijn palm. Lichaam ontbrandt. Rokken ruisen op, zijn mond claimt de mijne. Tongen strijden, zweet parelt op huid. Ik voel zijn hardheid drukken, mijn dijen klemmen samen. Verlangen kookt, rede smelt. Hij scheurt veters los, borsten opzwellen onder zijn greep. Tepels hard als kogels. Mijn nagels klauwen zijn rug. ‘Neem me,’ hijg ik. Zijn vingers glijden omlaag, vinden nattigheid. Ik beef, heupen stuwen vooruit. Koorts piekt, alles rood, bezit roept.

Zijn gewicht drukt me neer op de divan, kleren vliegen weg. Naakt, huid tegen huid, zweet vermengt. Hartslag dreunt in oren. Hij spreidt mijn benen, duwt binnen, ruw, diep. Ik schreeuw, genot scheurt me open. Heupen botsen, natte klappen echoën. Zijn mond zuigt tepels, bijt licht. Ik krom, klauw, bijt zijn schouder. Harder, dieper, razend tempo. Mijn binnenste knijpt, melkt hem. Hij gromt, stoot genadeloos. Vingers wrijven mijn knop, explosie bouwt. Ik kom, schokkend, krijsend, sappen gutsen. Hij draait me om, van achter, haar grijpt. Billen kletsen, diepste punt raakt. Nog een orgasme, benen knikken. Zijn ballen spannen, hij brult, vult me heet, pulserend. We rollen, ik bovenop, rijden wild. Borsten deinen, zijn handen kneden. Weer klaarkomen, samen, zweet druipt, lichamen glijden. Uitputting loert, maar honger blijft. Tongen likken zweet, vingers graven dieper. Uren? Minuten? Tijd lost op in vlees.

De Koorts