Stoute Bekentenis: Ik Maakte de Baron Gehoornd in Zijn Kasteel

Het kasteel van baron Hercule de Basse-Fosse ademde geschiedenis en verboden verlangens. Ik stapte binnen in soutane, verkleed als priester, hart al bonzend bij de gedachte aan wat de nacht kon brengen. De baron, kaal, dikbuikig, in de vijftig, leek op Bernard Blier. Aan zijn arm bungelde zij: blonde baronne, twenties, in achttiende-eeuwse jurk. Haar decolleté puilde uit, twee perfecte borsten, rond en uitdagend, klaar om geloften te breken. Ze staarden me aan, warm en vochtig. ‘Bonsoir, mon père!’ grijnsde de baron. Ik struikelde over woorden, noemde haar zijn dochter. ‘Mijn vrouw,’ corrigeerde hij. Auw. Maar haar ogen fonkelden, hongerig. Mijn pik twitchte al.

Aan tafel zat ik tegenover haar. Haar borsten rezen en daalden bij elke ademhaling, tepels hard onder stof. Ze tilde ze op, expres, wetend wat ze deed. ‘Zegen ons, vader,’ plaagde ze. Ik mompelde een gebed doorspekt met vloeken: ‘In naam van Vader, Zoon, Heilige Geest. Ja Heer, godverdomme.’ Ze lachte, borsten wiebelend. Ik vertelde van mijn medicijnestudies. Checkte zijn pols, zijn lever, zijn hart. ‘Frein uw lust, baron. Geen seks na feestmalen.’ Hij slurpte wijn, ik staarde naar haar gleuf, verborgen maar voelbaar. Haar benen wrongen onder tafel tegen de mijne. Warmte steeg op, zweet parelde. Mijn hart ramde, bloed kookte rood. Ik wilde haar nu, rauw, bezitten.

De Koorts

Nacht viel. Geen trein meer. ‘Blijf slapen,’ bood hij aan. Kamers apart. Perfect. Ik wachtte tot zijn gesnurk echode. Sloop naar haar deur. Hart dreunend, pik stijf als staal. Deur op een kiertje. Ze lag daar, in peignoir, wachtend. Onze blikken botsten. Verlangen explodeerde.

Ik stapte binnen, soutane half open. ‘Ik maak hem vanavond cocu.’ Ze hapte naar adem, speelde verontwaardigd. ‘Of ik daag hem uit voor duel. Hij sterft, jij weduwe.’ Ze glimlachte sluw. ‘Dan weet ik mijn plicht.’ Peignoir gleed af. Blonde driehoek glansde in maanlicht. Perfect kutje, vochtig, uitnodigend. Soutane viel. Mijn pik sprong vrij, dik, kloppend. ‘Oh, fameus goupillon!’ hijgde ze. Ik greep haar borsten, kneedde hard, vingers diep in zacht vlees. Ze kreunde, rug krommend, tepels keihard tussen mijn duimen. Huid gloeide, zweet mengde zich. Ik duwde haar neer, benen wijd. Tong likte haar spleet, zout zoet. Ze beefde, nagels in mijn schedel.

Het Vuur

Ik ramde erin. Hard, diep. Haar wanden melkten me, strak en nat. ‘Ja, vader, neuk me!’ Ik stootte genadeloos, ballen kletsend tegen haar kont. Haar tieten dansten, ik zoog ze rood. Hartslagen versmolten, razend, urgent. Ze klauwde mijn rug, benen om me heen geklemd. ‘Vers je chrême!’ gilde ze. Ik voelde haar komen, eerste keer ooit, kutje pulserend, soppend. Ik ontplofte, zaad pompend diep. Zweet droop, lichamen plakkerig verstrengeld. Ulysse in haar zee, Jason in haar toison.

Ik trok me terug, hijgend. Ze lag daar, trillend, ogen wazig van extase. ‘God, mijn God,’ mompelde ze. Ik kuste haar bezweet voorhoofd, sloop weg. Veiligheid eerst. Ochtend: baron dankbaar. ‘Je eruditie imponeerde haar.’ Ze knipoogde, herinnering brandend. ‘Zijn beurs is leeg,’ fluisterde ze. ‘Net gebruikt,’ grapte ik. Chauffeur naar station. Drie maanden later herhaalde ik het. Drie jaar later: baron hartaanval in bed. Ze hertrouwde jonger, zwom in geluk. Ik? De as gloeide nog, huid tintelend van die nacht. Uniek, verslindend, gevaarlijk genot.