Mijn Stoutste Bekentenis: De Brigadier die me brak

Mijn appartement. Maandagavond laat. De spanning knettert al sinds hij binnenstapt. Serge Ampépeur, die verlegen blondine met blozende wangen. Ik speel de strenge substitut, chignon strak, blouse dichtgeknoopt. Maar onder mijn huid kookt het. We werken aan het dossier Beisse. Pizzadozen op de bar. Onze schouders raken elkaar. Warmte straalt van zijn arm. Mijn dij drukt tegen de zijne. Hij voelt het. Kijkt op. Zweet parelt in mijn nek. Hart bonst als een trommel. Ik wil hem. Nu.

Ik glijd van mijn kruk. Haal papier voor de chronologie. Kom terug. Druk mijn dij harder aan. Zijn spieren spannen. Hij breekt niet weg. De hitte kruipt omhoog. Tussen mijn benen pulseert het. Ik bestel nog wijn. Hij weigert. Slimme jongen. Maar ik niet. Ik trek hem mee naar de bar met drank. Zijn hand in de mijne. Trilt licht. Ik voel zijn pols razen. “Kies maar,” zeg ik. Zijn vingers graaien een fles. Ik excuseer me. Vlucht naar de badkamer.

De Koorts

Dénouement mijn haar. Zwart, golvend, vrij. Dan de blouse. Ik ruk de bande los. Borsten zwaaien zwaar, tepels hard. Laatste knoop open. Terug. Hij staart. Mond open. Ik lach. Plak me aan hem. “Je bent mooi,” stamelt hij. Ik gris zijn glas weg. “Ik wil je kussen.” Mijn lippen op de zijne. Eerst stijf. Dan barst het. Tong glijdt in. Handen in zijn haar. Zijn vingers vinden mijn borst. Zacht. Niet knijpend. Ik smelt. Leid hem naar het bed. Controle weg. Alleen lust.