De Koorts in Sortilèges: Mijn Rauwe Bekentenis

Dinsdag, 18u55. Deur van Sortilèges. Boeket in mijn vuist geklemd. Hart bonkt als een razende hamer. Weekend was hel. Vier dagen marteling. Lichaam schreeuwt om haar. Ik stap binnen. Winkel bijna leeg. Vendeuse lijkt op haar zus. Angélique’s grote zus. Ze knikt. ‘Ze wacht bij de cabines, rechts.’ Ik dwaal door gangen vol lingerie. Bodies, nachtjaponnen. Mijn pik zwelt bij de gedachte aan haar erin. Donker buiten, rolluik neer. Niemand meer. Daar is ze. Adossé tegen cabine. Tailleur groen. Blouse halfopen. Seinen bloot. Huid gloeit warm. Ik storm op haar af. Ze stopt me. ‘Blijf staan. Leg bloemen neer.’ Ik gehoorzaam. Zakje met haar bh toon ik. ‘Haal hem eruit.’ Ik grijns. Trek bh tevoorschijn. Ze schudt jasje af. Borsten springen vrij. Perfecte peren, 80C. Hard geworden tepels. ‘Kom hem me aandoen.’ Ik sprint de tien meter. Handen grijpen haar tieten eerst. Warm, zacht vlees. Duim over tepel. Ze hijgt. Ik zuig eraan. Tong draait wild. Ze duwt zacht. Draait rug toe. Ik haak vast. Plak mijn lijf tegen haar. Pik drukt in haar kont. Hard als staal. Haar buik zacht onder mijn handen. Ze wiebelt. Ritme op mijn bult. Nek bloot. Ik lik, bijt. Lippen vinden de hare. Tongen vechten. Fusten op haar heupen. Hart raast. Bloed kookt. Alles rood.