Vioolvuur: Mijn Verslindende Bekentenis

In de schemerige slaapkamer van Boris Krasnov hing de lucht zwaar van verwachting. Mijn huid gloeide al voor ik de deur openduwde. Zijn viool zong, noten drongen mijn poriën binnen. Hartslag donderde in mijn oren. Ik greep mijn instrument. Vingers trilden op de snaren. Warmte kroop omhoog, van pols naar borst. Zijn ogen boorden zich in me. Ik boog. De boog gleed. Eerste tonen botsten, versmolten. Adem stokte. Lichaam spande. Pijn in mijn hand flakkerde op, voedde het vuur. Zijn tempo steeg. Ik volgde. Sneller. Huid nat van zweet. Borstkas rees en daalde wild. Verlangen klopte tussen mijn dijen. Elke noot een stoot. Rood waas voor mijn ogen. Ik wilde hem. Hem verslinden. Muziek pulseerde als bloed. Vingers dansten razend. Zijn grijze manen zwiepten. Ik voelde zijn hitte. Dichtbij. Te dichtbij. Koorts golfde door me heen. Niets anders telde. Alleen dit. Nu.

Het vuur barstte los. Boog sneed door lucht, snaren jankten onder mijn greep. Zijn spel daagde me uit. Ik sloeg terug. Harder. Sneller. Vingers knepen, trokken, streelden het hout als vlees. Pijn schoot door mijn pols, maar genot won. Hart bonkte als trom. Zweet droop langs mijn ruggengraat, verzamelde zich in mijn kruis. Zijn ogen vlamden. Ik duwde het tempo op. Hij hijgde. Volgde struikelend. Mijn dijen kleefden. Hitte bouwde op, laag na laag. Noten explodeerden. Lichaam schokte. Ik zag hem buigen. Mijn vingers commandeerde. Zijn boog trilde. Ik bezat hem. Rauwe stoten van archet. Clitoris klopte mee met de ritme. Pijn en lust versmolten. Snaren sneden in vlees van mijn geest. Ik kreunde met de viool. Tempo inferno. Zijn gezicht vertrok. Gespannen kaken. Zweet parels op zijn voorhoofd. Ik duwde door. Wild. Ongeremd. Orgasme golfde aan, puur vuur. Noten scheurden los. Mijn lichaam boog. Explosie. Hij brak. Stopte. Ik speelde door. Triomf gutste. Vingers brandden. Alles nat. Verslonden.

De Koorts

As daalde neer. Viool zweeg. Lichaam trilde na. Huid gloeide nog, rood en vochtig. Hartslag zakte traag, bonkend. Ik staarde hem aan. Hij boog hoofd. Verslagen. Mijn pols klopte pijnlijk, maar zoet. Ik pakte in. Liep weg. Thuis, deur dicht. Vallen op bed. Hitte sudderde door. Vingers gleden omlaag. Nog nat. Herinnering laaide op. Zijn capitulatie. Mijn macht. Ik raakte mezelf. Traag nu. As smeulde. Genot ebde, maar brandmerk bleef. Iets unieks. Gevaarlijks. Verboden. Ik hijgde zacht. Lichaam ontspande. Maar diep vanbinnen vlamde het door. Morgen meer. Altijd meer. Dit bezit liet me niet los.