De Nacht Dat Ik Jeanne Werd

Het appartement ademt stilte. Donkere hal. Ik zit in de fauteuil. Handen vastgeklikt achter mijn rug. Koele metalen bijten in polsen. Zwart velours bedekt ogen. Duisternis slokt me op. Corset snijdt taille fijn. Dentelle kriebelt tepels hard. Bas spannen dijen. Hoge hakken prikken vloer. Huid gloeit. Geparfumeerd. Glad geschoren. Olie glinstert tussen borsten. Hart bonst. Wild. Elke seconde rekking. Deur klikt. Stappen. Zijn adem stokt. Hugo. Mijn Hugo. Niet Pierre. Eindelijk iemand die ziet. Die wil. Lucht dik van lust. Zijn vingers strijken wang. Ruw. Warm. Ik beef. Mond droog. ‘Jeanne’, fluistert hij. Stem laag. Dierlijk. Hand glijdt nek in. Trekt haar. Pijn mengt zoetheid. Lippen botsen. Tong duikt diep. Smaak zout. Zweet parelt al. Borstkas rijst valt razend. Zijn greep knijpt billen. Nagels graven. Ik kreun. Hard. Controle smelt. Verlangen kookt rood. Lichaam schreeuwt: neem me. Nu.

Zijn handen scheuren corset los. Borsten springen vrij. Koele lucht prikt. Mond zuigt tepel. Tanden bijten. Pijn schiet bliksemsnel. Ik gil. Rug kromt. Hij gromt. Riem klettert vloer. Broek zakt. Hard vlees drukt buik. Heet. Pulsend. Duwt me neer. Tapijt schaaft knieën. Geblinddoekt. Geur muskus vult neus. Mond dwingt open. Ik slik. Diep. Keel vult. Tranen wellen. Hij stoot. Ritmisch. Ruig. Speeksel druipt kin. Handen nog gebonden. Machteloos. Heerlijk. Hij trekt me op. Draait. Buik op fauteuil. Billen omhoog. Vingers spreiden. Drukken binnen. Nat. Glibberig. Ik hijg. ‘Meer.’ Hij lacht donker. Lichaam beeft. Hartslag dreunt oren. Schaamte verbrand. Alleen vuur. Zijn pik glijdt traag. Rekken. Vul aan. Stoten komen. Hard. Diep. Huid klapt huid. Zweet plakt. Nagels krassen armen. Ik schreeuw. Buren horen. Maal het. Rhythm versnelt. Ballen slaan. Klatsend. Warmte bouwt. Explosie nadert. Tepels schuren stof. Clit zwellend. Vingers vinden. Wrijven razend. Wereld draait rood. Komt. Scheurt. Spuitend. Binnen. Buiten. Lichaam schokt. Golven. Eindeloos.

De Koorts

Lucht zwaar. Lichaam zakt. Hijgend. Huid brandt nog. Zweet koelt traag. Boeien klikken los. Ogen vrij. Licht prikt. Zijn glimlach. Teder nu. Armen om me. Hartslag zakt. langzaam. Maar gloed blijft. Diepe warmte. Getekend. Eindelijk vrij. Jeanne. Ik. Geen angst meer. Alleen nasmeulend genot. Vingers strelen littekens. Kus op voorhoofd. ‘Mijn Jeanne.’ Stem zacht. We liggen. Verstrengeld. Fluisterend over boeken. Films. Boswandelingen. Maar nu wetend. Volgende keer: boom tegen rug. Ecorce in vlees. Dit is leven. Echt. Verslindend. Gevaarlijk. Perfect. Woorden: 612.