Diogènes Stoute Bekentenis: Lust in de Schaduw van het Forum

De zon brandde genadeloos op het forum van Athene. Ik zat op de grond, knaagde aan een kippenbot. Vet droop langs mijn kin. Protagoras orakelde door. Woorden als zoete honing, leeg maar betoverend. De menigte hing aan zijn lippen. Zweet parelde op zijn voorhoofd. Mijn tong likte het zout van mijn vingers. Toen verscheen hij. Socrate. Klein, lelijk, maar met ogen die brandden. Hij onderbrak. Stem scherp als een mes. Mijn hart sloeg over. Niet van woede. Van iets diepers. Diepers. Zijn blik raakte de mijne. Rood werd alles. Mijn lul zwol op onder mijn lompen. Hard. Pijnlijk. De hitte kroop omhoog. Van mijn ballen naar mijn borst. Zweet gutste nu tussen mijn dijen. Ik rook hem al. Mannenzweet. Zilt. Verslavend. Elke sneer die ik slingerde, was een streling. ‘Nabot’, gromde ik. Maar ik wilde hem beetpakken. Zijn huid proeven. Warm. Glibberig van het zweet. De discussie woedde. Woorden vlogen. Maar mijn pik klopte. Razend. Urgentie bouwde op. Ik verschoof. Wreef onopvallend. De menigte lachte. Wist niet wat broeide. Mijn adem hijgde. Dichterbij hem leunen. Zijn geur inademen. Protagoras verbleekte. Ik niet. Ik gloeide. Verlangen kolkte. Totaal. Verslindend. Gevaarlijk. Ik moest hem. Nu.

Hij duwde me de schaduw in. Achter de zuilen van het forum. Naar mijn ton. Donker. Benauwd. De deur kraakte dicht. Zijn handen grepen mijn schouders. Hard. Nagels in vlees. Ik rukte zijn tuniek af. Zijn borst bloot. Bezweet. Harig. Mijn mond erop. Likken. Bijten. Zout explodeerde op mijn tong. Hij kreunde. Laag. Dierlijk. Mijn pik sprong vrij. Hard als steen. Hij zakte op knieën. Nam me in. Warm. Nat. Keel diep. Ik greep zijn haar. Stootte. Razend. Snotterig. Tranen in zijn ogen. Mijn ballen kletsten tegen zijn kin. Zweet droop. Mengde zich met kwijl. Ik trok hem op. Draaide hem om. Tegen de tonwand. Zijn kont omhoog. Strak. Uitnodigend. Spuug op mijn vingers. Wreef zijn gat. Glibberig. Hij beefde. ‘Neuk me, Diogène.’ Grommend duwde ik in. Strak. Brandend. Diep. Stoot na stoot. Wild. Ongeremd. Zijn spieren knepen. Melkten me. Mijn handen om zijn heupen. Klauwend. Bloedrode striemen. Hartslagen donderden. Zweet vloog. Kreunen echode. Hoger. Sneller. Zijn pik in zijn vuist. Pompte. Sperma spoot. Over de grond. Mijn climax bouwde. Explosief. Ik brulde. Vulde hem. Heet. Overvloedig. Trillend stortte ik neer. Op hem. In hem.

De Koorts

We lagen daar. In de ton. Lucht zwaar van seks. Zweet koelde traag. Huid plakte nog. Brandend. Mijn pik week uit hem. Sperma droop. Langzaam. Ik likte zijn nek. Zout. Genotzalig. Zijn borstkas rees en daalde. Razende hartslag ebde weg. Maar de gloed bleef. Diepe warmte. Uniek. Verslindend. Buiten applaudisseerde de menigte nog voor Protagoras. Wij? Wij hadden het echte feest gehad. Gevaarlijk. Totaal. Ik grijnsde. Socrate mompelde iets over wijsheid. Ik lachte. ‘Dit is wijsheid.’ Mijn hand op zijn kont. Nog bezweet. Nog van mij. De zon zakte. Maar mijn huid brandde door. Eeuwig moment. Volledig geleefd. Geen spijt. Alleen honger naar meer.