Stoute Bekentenis: De Fee van de Klok

In het schemerdonker van het kantoor, tegen de immense klok gedrukt. Tic-tac. Maryse’s knieën tegen haar borst, armen strak eromheen. Haar oor plakt aan het hout, voelt elke trilling. Dertig-zeven, zwakker. Veertig-drie, sneller. Haar hart raast mee, huid gloeit al. Françoise opent de deur, licht snijdt als een mes. Maryse krimpt, maar ruikt haar. Die warme, vertrouwde geur. De directrice knielt, masker in hand. Schitterend, vleugeltjes trillen. Maryse’s wangen branden. Ogen op het masker, op Françoise’s lippen die bewegen. ‘Word een fee, Maryse. Beheers de tijd.’ Haar vingers jeuken. Verlangen borrelt op, rood, heet. Tic-tac versnelt in haar aderen. Ze wil het. Françoise zo dichtbij, adem op haar huid. Hart bonkt wild. Ze reikt, masker glijdt op. Perfect passend, vleugels strelen wangen. Warmte explodeert laag in haar buik. Françoise’s hand op haar schouder, elektrisch. Maryse hijgt. Alles rood wordt, urgentie knaagt.

Françoise trekt haar op, leidt haar weg van de klok. Maar tic-tac hamert door. Maryse’s lichaam trilt, masker versterkt alles. Deur dicht, alleen. Françoise’s handen glijden omlaag, over haar rug, heupen. ‘Laat los, fee.’ Maryse kreunt, woorden vast, maar lijf spreekt. Ze duwt tegen haar, huid tegen huid door dunne stof. Zweet parelt. Françoise’s lippen op haar nek, heet, nat. Maryse’s handen grijpen, klauwen in vlees. Kleren scheuren, vallen. Naakt, rauw. Françoise duwt haar tegen de klok, hout koel op rug. Monden versmelten, tongen vechten. Vingers diep, razend. Maryse’s heupen stoten, hart razend. ‘Trente-sept… veertig-drie…’ hijgt ze, ritme breekt. Françoise’s vingers pompen, duim op kloppende kern. Zweet druipt, lichamen glijden. Maryse schreeuwt stil, golf bouwt op. Françoise bijt in schouder, hard. Explosie. Maryse komt, spiertrekkingen, sappen stromen. Françoise likt, duwt door. Omgekeerd, Maryse op knieën, tong in hitte. Smaak zout, wild. Françoise kreunt, grijpt haar haar. Ritme: stoten, likken, zuigen. Beiden breken, zweetplassen op vloer. Klok getuige, tic-tac doorweekt van geur.

De Koorts

Nazinderen. Maryse hangt slap tegen de klok, masker nog op. Huid brandt, rood van vingers, beten. Françoise houdt haar, zweet vermengd. Ademhaling zakt, maar polsslag bonkt na. ‘Je bent mijn fee,’ fluistert ze. Maryse knikt, woordenloos. Warmte blijft, diep in haar. Klok tic-tac, kalmeert nu. Ze kleden zich traag, aanrakingen teder maar geladen. Deur opent, nacht wacht. Maryse loopt fier, iets nieuws in haar. De as smeult nog, belofte van meer. Halloween-vuur, voor altijd in haar.