Stoute Bekentenis in de Loopgraaf: De Verpleegster en het Bombardement

Maurepas, boyau achter de tranchée des Cloportes. 25 september 1916. De grond beeft. Obussen knallen. Aarde regent neer. Ik buk me laag. Darmen leeg in de feuillées. Maar nu dit. Het gegrom van de hemel. Ik duik een hoek om. En daar is ze. De kleine verpleegster. Verloren. Trillend tegen de wand. Haar uniform nat van zweet. Ogen wijd. Lichaam schokkend bij elke dreun. Een vogeltje in de storm. Ik stop. Hart bonkt als een mitrailleur. Haar huid gloeiend door de stof heen. Ik ruik haar. Roos en angstzweet. Ze hijgt. Kijkt op. Mond open. Ik grijp haar. Armen om haar heen. Haar borsten drukken tegen mijn borst. Warm. Zacht. Pulsend leven. Mijn pik zwelt. Hard. Dringend. De wereld explodeert. Maar hier, nu, alleen wij. Haar lippen trillen. Ik kus haar. Hard. Tong erin. Ze kreunt. Handen klauwen mijn rug. Bloed raast. Verlangen kookt. Alles rood. Ik wil haar. Nu. In deze modderige buis. Geen tijd. Geen genade. Alleen bezit.