Stoute Bekentenis: Mijn Wilde Nacht in de Nachttrein

Het was eind augustus 1988. De nachttrein uit Briançon naar Parijs hobbelde door de Alpen. Een uur ‘s nachts. Stikkend heet. De controleuse loodste me naar mijn compartiment. ‘Je hebt geluk, alleen jij en een slapende jongen.’ De deur ging open. Daar lag hij. Op zijn buik. Drap half over zijn naakte lijf. Spieren glommen in het schemerdonker. Mijn hart bonsde al. Hitte kroop onder mijn huid.

Ik installeerde me stil. Jean uit. Alleen string en topje. Drapen kriebelden. Hij zuchtte in zijn slaap. Keerde zich om. Torso bloot. Platterbuik. Maar dat ding… verborgen onder dat stomme laken. Mijn kut klopte. Boek negeren. Onmogelijk. Hand gleed omlaag. Vingers diep in nattigheid. Langzaam. Diep. Zijn gezicht. Lippen licht open. Haar warrig. Perfect.

De Koorts

Verlangen kookte over. Thé-flesje uit rugzak. Warm. Ideaal. Hart racete. Dichtbij. Adem heet op mijn tieten. Drap opzij. Doelwit duidelijk. Prachtig. Gieten. Druppels op zijn slip. Hij beefde. Snel terug. Ogen dicht. Doen alsof slapen.

Het Vuur

Hij werd wakker. Geschrokken. Drap weg. Slip omlaag. Klaar. Mijn god. Dik. Uitdagend. Maar ik speelde het spel. ‘Trek aan!’ Ferme stem. Hij stamelde. Bloosde. ‘Pervoot!’ Dreigde met controleuse. Hij beefde. Slip nat aan. Zoekend naar jean. Trein door station. Licht flitste. Zijn naakte lijf. Hard. Ik kookte.

Controleuse klopte. ‘Slaap maar.’ Ik loog glad. Ze ging. ‘Ik heb je gered.’ Hij bekende: schaakleraar. Niet sportief. Vakantie. ‘Jullie slip nat.’ Ik brak. Tranen. Bekende alles. Thé. Jean verstopt. Hij lachte niet boos. Hand op schouder. Warm. Neer glijdend. Borst. Buik. Vingers in me. Diep. Ik smolt.